ساده و بی آلایش

اینجا گاه خانه من است ، گاه نفسگاه کوچکی است و گاه صندوق کوچک اسرار برای حس های جوشان تفکر های پریشان.

۱۳۸۸ اسفند ۲۴, دوشنبه

آتش

                                    به کجا برم دلم را که مرا سروری باشد

                                                                      
   به کدام غم بسوزم که زجان جداست هنوزم

     دل من به شوق اتش ، زسرش دود خیزیده

مه  من کجا غنوده ، که برد مرا به خوابش
       من از این چشمه سرد به خیال او خروشم

                 تب گرم آتشینم زخیال او رمیده است



۱۳۸۸ اسفند ۲۱, جمعه

از به کار بردن کلمات شنیع علیه زنان ، لااقل درحوالی روز زن خود داری کنید

چند روزی از بزرگ داشت روز زن نمی گذرد.که نمایه های ساخته و پرداخته شده از تاریخ باز سازی شده سرنوشت نگون بخت زن ایرانی، نیمی از جمعیت نگون بخت سرزمین ما ، در وجه تاریخی ، سر از بالاترین در می آورد . البته که نصیب زنان کشور ما اگر که به انکار چابلوسانه نپردازیم در تمام  طول ادبیات پرخاشگرانه ما مسلط بوده است . جای آن نمی ماند که مرد ها، اگر هم با هم اختلاف پیدا می کنند و در گیر می شوند ،این کلمات روانخش برزبانشان چنان رایج و آسان می چرخد که خود هم نمی دادنند که چگونه این گونه الفافظ روان به  این آسانی از دهانشان جاری می شود.چگونه مادر ها و خواهر ها و زن ها به شنیع ترین الفاظ به حقوق حقه خود دست  می یابند.اما نمی توان گفت که این فقط و فقط از مخزن ادبیات مردانه اکتساب یافته است.و نمونه های بارزی از همین منابع وجود دارد که به خاطر تلفظ صحیح کلمات شنیع و مشروحات تاریخی ضد زن و در خار داشت زن بسیار کوشیده اند .
جای بسی شگفتی است ، که کلاه مخملی های قدیمی هم برای سینه سپر کردن و دفاع از این جمعیت محروم ، با دانش ناقص و اکتسابی خود از عشرتکده های پر خاطرۀ زمان رژیم گذشته ، خود را صاحب تجربه و دانشی بزرگ می دانند و به خیال خود این ادبیات لومپنی را به صورت تاریخی مستند و رهایی بخش  نگاه می دارند.
روز زن، روز مرد گیران است .واقعا چه سعادتی؟ زن ها در این روز برای یک فریضه جسمی ، به آزادی و رهایی خود نزدیک می شوند؟
کسی اگر از زن در این روز ها  می گوید ، اگر که پیغنبر است و یا اگر نویسنده است و یا اگر مدافع حقوق محرمان است .قبل از اینکه به انتشار مسائل مطرح شده خود در جامعه ایرانی  اقدام بفرماید، بهتر است اول بداند که مدافع کیست و چیست ، بعد ادعای ناجی گری بفرماید.بلع دوبارۀ قی همان مطالب کهنه و ایده های تحقیر کننده نشانه بی خردی پیشوایان تازه به دوران رسیده است.

۱۳۸۸ بهمن ۲۰, سه‌شنبه

امتحان می شود

امتحا صفحه را بونویسید